Ανακοινωση

Στην Ήπειρο «την καταντικρύ, την κατά Κέρκυρα ήπειρο» κατά τον Θουκυδίδη ή «την Αρχαία Ελλάδα» κατά τον Αριστοτέλη.
Στην Ήπειρο, την «Αρχέγονη Ελλάδα» την πατρίδα της Ευρώπης – συζύγου του Δωδωναίου Δία αλλά και του Αχιλλέα.
Στην Ήπειρο, στις λαμπρές εκκλησίες της οποίας εικονίζονται μαζί με τους αγίους, ο Πλούταρχος, ο Πλάτων και ο Αριστοτέλης.
Στην Ήπειρο, στα βουνά της οποίας πολέμησαν οι γόνοι των Ηρακλειδών αλλά και οι Σουλιώτες.
Στον τόπο, όπου ο βράχος δένεται με το ελάχιστο χώμα και τις ρίζες του πουρναριού και της κουμαριάς.
Στον άγονο τόπο, τον τόσο γόνιμο.
Με τις αρχαιότητες και τα μνημεία του, με τους μύθους να μπλέκονται με την πλούσια ιστορία του.
Στον τόπο αυτό ανήκουμε και εμείς.
Έχουμε το προνόμιο να βιώνουμε την ιερότητα αυτού του χώρου, να βαδίζουμε στ’ αχνάρια «των ανυπτόποδων Σελλών»

και να ακούμε το θρόισμα της ιερής βελανιδιάς.
Εδώ αναπνέουμε…

ΟΔΗΓΟΣ ΥΠΗΡΕΣΙΩΝ ΠΟΥ ΑΦΟΡΑ ΤΗΝ ΠΕΡΙΟΧΗ ΤΗΣ ΜΟΥΡΓΚΑΝΑΣ

ΟΜΟΣΠΟΝΔΙΑ ΜΟΥΡΓΚΑΝΑΣ Τηλ. 210 - 5202977 (www.mourgana.gr)

ΔΗΜΟΣ ΦΙΛΙΑΤΩΝ Τηλ. 26640.29091 & 029037
ΚΕΠ ΦΙΛΙΑΤΩΝ Τηλ. 26640.29002 & 029001
ΝΟΣΟΚΟΜΕΙΟ ΦΙΛΙΑΤΩΝ Τηλ. 26640.22203
ΑΣΤΥΝΟΜΙΑ ΦΙΛΙΑΤΩΝ Τηλ. 26640.22393
ΠΥΡΟΣΒΕΣΤΙΚΗ ΦΙΛΙΑΤΩΝ Τηλ. 26640.23199
ΤΑΞΙ ΦΙΛΙΑΤΩΝ Τηλ. 26640.22026
ΤΑΞΙ ΛΕΠΤΟΚΑΡΥΑΣ Τηλ. 26640.41366
ΚΤΕΛ ΘΕΣΠΡΩΤΙΑΣ (ΦΙΛΙΑΤΕΣ) Τηλ. 26640.22209
ΚΤΕΛ ΘΕΣΠΡΩΤΙΑΣ (ΗΓΟΥΜΕΝΙΤΣΑ) Τηλ. 26650.22309
ΣΤΑΘΜΟΣ ΣΥΝΟΡΙΟΦΥΛΑΚΩΝ ΛΙΑ Τηλ. 26640.41790


Επισκεφθείτε το ΛΑΟΓΡΑΦΙΚΟ ΜΟΥΣΕΙΟ στο χωριό Τσαμαντά
Μετεωρολογικός σταθμός Τσαμαντά (Live cam)

Μπορείτε να μείνετε στους Ξενώνες που λειτουργούν στα χωριά:
Καλλιθέα Τηλ. 26640.41330
Κεραμίτσα (εκκλησία) Τηλ. 26640.41226
Κεραμίτσα (ιδιωτικός) Τηλ. 26640.41021
Κρυονέρι (Αδελφότητα Κρυονερίου) Τηλ. 26640.41651
Λια Τηλ. 26640.41602
Μηλέα (Δημοτική επιχείρηση) Τηλ. 26640.42052

Hotel «Arktouros» - Monodendri / Zagorohoria

Hotel «Arktouros» - Monodendri / Zagorohoria
Hotel «Arktouros» - Monodendri / Zagorohoria - Ioannina

Τετάρτη, 29 Οκτωβρίου 2014

28η Οκτωβρίου 2014 - κατάθεση στεφάνων στο ηρώο της Γλούστας



Οι λιγοστοί κάτοικοι της Γλούστας δεν ξέχασαν το χρέος τους 
απέναντι στους ήρωες της πατρίδας και στους πεσόντες συγχωριανούς μας 
και μετά τη δοξολογία που πραγματοποίησε ο παπα Γιώργης
κατέθεσαν στεφάνια στο ηρώο του χωριού μας
με την παρουσία του προέδρου Κυριάκου Σταμούλη και των άλλων συγχωριανών.

Συγχαρητήρια σε όλους και του χρόνου να βρίσκονται και πάλι εκεί 
επιτελώντας το χρέος προς τους προγόνους μας!

Δευτέρα, 27 Οκτωβρίου 2014

Οι Γλουστινοί στον πόλεμο του '40

Όπως όλοι οι Ηπειρώτες έτσι και οι Γλουστινοί πρωτοστάτησαν, προμαχούντες των άλλων Ελλήνων, και θεμελίωσαν με τον αγώνα τους το έπος του 1940. Πολλοί ήταν εκείνοι που πήραν μέρος στον ελληνοϊταλικό πόλεμο στα βουνά της Ηπείρου.


Στο βιβλίο του Δημ. Σαφίκου, σελ. 244-245, γίνεται αναφορά σε δύο Γλουστινούς που πήραν μέρος σ' αυτόν τον πόλεμο:


  • Στον Σωτήριο Μούτσο δεκανέα του 85ου Σ.Π., δάσκαλο στη Γλούστα, ο οποίος επιστρατεύτηκε το φθινόπωρο του 1940 και φονεύτηκε την Πέμπτη, 30 Ιανουαρίου 1941, ημέρα των Τριών Ιεραρχών, στο ύψωμα 1410 (Γκολέμι) στο Τεπελένι, και

  • στον Ιωάννη Τσοπόκη, τον οποίο η πρώτη μέρα του πολέμου τον βρήκε να αμύνεται του πατρίου εδάφους στον Αμπελώνα (Πόβλα) της Μουργκάνας. Για τον δεύτερο, αναφέρει σχετικά στο δελτίο πνευματικής ενημερώσεως της Ηπειρωτικής Εταιρίας, στο τεύχος 110, σελ. 405 ο Σπύρος Θ. Χρηστίδης: "Εγώ παράμεινα στην παρυφή και μαζί με τους στρατιώτες Τσοπόκη, Κωσταγγέλη και έναν-δύο άλλους βάζαμε συνεχώς προς το "Εικόνισμα" για να μην προσπεράσουν οι Ιταλοί. Ύστερα ένας-ένας κατεβήκαμε προς την εκκλησία."

Βαρύς ήταν επίσης και ο φόρος αίματος που πλήρωσε η Γλούστα, με τα παιδιά της που έχασαν τη ζωή τους, κατά τη διάρκεια του εμφυλίου πολέμου που διεξήχθη σφοδρότατος στα αιματοβαμμένα βουνά της Μουργκάνας.

Ας είναι το αίμα αυτών των ηρώων το τελευταίο που χρειάστηκε να χυθεί για την υπεράσπιση της πατρίδας και η μνήμη τους να μείνει άσβηστος φάρος που θα φωτίζει για πάντα στο μέλλον, το δρόμο της ειρήνης και της αδελφοσύνης όλων μας!

Κυριακή, 26 Οκτωβρίου 2014

Ο Αϊ Δημήτρης στη Γλούστα!



Του Αϊ Δημητριού σήμερα και γιορτάζει ο Αϊ Δημήτρης στη Γλούστα!
Χρόνια Πολλά σε όλες και όλους όσους γιορτάζουν!

Παρασκευή, 24 Οκτωβρίου 2014

28η Οκτωβρίου 1940 - «Ώστε έχουμε πόλεμο!»



28η ΟΚΤΩΒΡΙΟΥ 1940

(Λόγος Πανηγυρικός εκφωνηθείς την 28η Οκτωβρίου 2007, 
στο Μητροπολιτικό Ναό Χίου)


Λεωνίδα Πυργάρη-Φιλολόγου

Την αυγή τής 28ης Οκτωβρίου 1940, η φασιστική Ιταλία τού Μουσολίνι κηρύσσει τον πόλεμο κατά τής Ελλάδος και τα ιταλικά στρατεύματα επιτίθενται και παραβιάζουν τα ελληνικά σύνορα από τη λίμνη Μικρή Πρέσπα μέχρι το Ιόνιο Πέλαγος.
Η επιλογή τής συγκεκριμένης ημερομηνίας για την επίθεση ήταν συμβολική. 18 χρόνια πριν, στις 28 Οκτωβρίου 1922, είχε γίνει η «πορεία προς τη Ρώμη» τού ιταλικού φασιστικού κόμματος και η εγκαθίδρυση τής πρώτης φασιστικής εξουσίας στον κόσμο.
Η κήρυξη τού πολέμου κατά τής Ελλάδος δεν υπήρξε «κεραυνός εν αιθρία» αλλά ήταν, σε μεγάλο βαθμό, αναμενόμενο γεγονός, εντασσόμενο σε μια σειρά προκλητικών και κορυφούμενων εκ μέρους τής Ιταλίας πολεμικών ενεργειών. Οι προκλητικές ενέργειες τής Ιταλίας ήσαν οι εξής:
α) Στις 12 Ιουλίου 1940 ιταλικά βομβαρδιστικά αεροσκάφη βάλλουν κατά τού αντιτορπιλικού πλοίου «Ύδρα» και του πλοίου «Ωρίων» στην Κρήτη.
β) Στις 30 Ιουλίου 1940 επιχειρείται αεροπορική επίθεση τών Ιταλών κατά τών αντιτορπιλικών «Βασιλεύς Γεώργιος» και «Βασίλισσα Όλγα» στον Κορινθιακό κόλπο, καθώς και εναντίον δύο υποβρυχίων στο λιμένα τής Ναυπάκτου.
γ) Στις 2 Αυγούστου 1940, ιταλικό αεροσκάφος βομβαρδίζει πλοίο τής Οικονομικής Αστυνομίας στο Σαρωνικό κόλπο.
δ) Στις 11 Αυγούστου 1940, προκαλούν τη διαβόητη υπόθεση «Νταούτ Χότζα». Το δημοσιογραφικό πρακτορείο «Στέφανι» ανακοινώνει ότι «ο Αλβανός πατριώτης Νταούτ Χότζα εφονεύθη αγρίως υπό Ελλήνων» και θέτει ζήτημα «απελευθερώσεως τής Τσαμουριάς υπό του ελληνικού ζυγού». (Σημειωτέον ότι ο Νταούτ Χότζα ήταν ένας αλογοκλέφτης, του οποίου η δολοφονία, που είχε ως αιτία την κλεψιά, παρουσιάστηκε ως υποκινούμενο πολιτικό έγκλημα. Έτσι ένας αλογοκλέφτης γίνεται «εθνικός ήρωας», «αλβανός αλυτρωτιστής», θύμα τής ελληνικής κυβέρνησης).
ε) Στις 15 Αυγούστου 1940, οι Ιταλοί τορπιλίζουν το καταδρομικό «Έλλη» που ναυλοχούσε στο λιμένα τής Τήνου, συμμετέχοντας στη θρησκευτική εορτή τής Παναγίας.
στ) Την ίδια μέρα, δύο ιταλικά βομβαρδιστικά πλήττουν το ατμόπλοιο «Φρίντων» στη θέση Μάλι τής Κρήτης.

ΟΙ ΑΙΤΙΕΣ ΤΗΣ ΕΠΙΘΕΣΗΣ

Οι λόγοι που προκάλεσαν την επίθεση τής φασιστικής Ιταλίας εναντίον τής Ελλάδος οφείλονται:
α) στην επεκτατική αντίληψη τού ιταλικού ιμπεριαλισμού, ο οποίος επεδίωκε την απόλυτη κυριαρχία του στη Μεσόγειο, την οποία θεωρούσε mare nostrum. Κατά τον ιταλικό επεκτατισμό, όλες οι μικρές μεσογειακές χώρες όφειλαν να περιέλθουν υπό ιταλική εξάρτηση. Γι΄ αυτό και ο Μουσολίνι επέδραμε και κατέκτησε αρχικώς την Αιθιοπία (1935), το 1939 την Αλβανία, στις 15 Σεπτεμβρίου 1940 την Αίγυπτο. Και τον Οκτώβριο του 1940 εισβάλλει στην Ελλάδα. Η ιμπεριαλιστική Ιταλία ήθελε να εκτοπίσει από το χώρο τού Romanum Imperium, τη Μεσόγειο, τους Άγγλους και Γάλλους, αλλά και να αποκλείσει από τον ίδιο χώρο τη σύμμαχο Γερμανία.
β) στην εκδικητική – μνησίκακη διάθεση τού Μουσολίνι. Του είχε μείνει ψυχολογικό απωθημένο το ότι παρά τον ανελέητο βομβαρδισμό τής Κέρκυρας το 1923 και την αποβίβαση στρατού σ΄ αυτήν, τελικά δεν μπόρεσε να την κατακτήσει.
γ) στην ενόχληση τού Μουσολίνι που ο Χίτλερ εμφανιζόταν παγκοσμίως ως ο μοναδικός ηγέτης τής Ευρώπης και του Κόσμου. Η κυριαρχία τών Γερμανών πάνω σε όλα τα ευρωπαϊκά έθνη, και κυρίως στη Γαλλία, είχε διεγείρει τις φιλοδοξίες του. Η κατάληψη τής Ρουμανίας από τους Γερμανούς αιφνιδίασε το Μουσολίνι και τον εξώθησε να επισπεύσει τα επιθετικά του σχέδια κατά τής Ελλάδος.
δ) στο γεγονός ότι η Ελλάδα, αν και τελούσε υπό φασιστικό καθεστώς, ακολουθούσε αγγλόφιλη πολιτική.
ε) στην οίηση και μεγαλαυχία τού ιταλού δικτάτορα, σύμφωνα με την οποία η κατάληψη τής Ελλάδος θα ήταν ένας περίπατος.


Η ΣΤΑΣΗ ΤΟΥ ΜΕΤΑΞΑ

Ο Ιταλός πρεσβευτής στην Ελλάδα Εμμανουέλ Γκράτσι, συνοδευόμενος από το στρατιωτικό ακόλουθο τής ιταλικής πρεσβείας και έναν διερμηνέα, επισκέπτεται την κατοικία τού Ιωάννη Μεταξά στην Κηφισιά, στις 2.50΄ π.μ. τής 28ης Οκτωβρίου 1940, και του επιδίδει την ιταλική διακοίνωση.
Σύμφωνα μ’ αυτήν, κατηγορείται η Ελλάδα ότι παραχώρησε στον αγγλικό στόλο τις ελληνικές θάλασσες, τα παράλια και τα λιμάνια, ότι ανεφοδιάζει τις εναέριες βρετανικές δυνάμεις, ότι εφαρμόζει τρομοκρατική πολιτική στη Τσαμουριά. Το ιταλικό τελεσίγραφο αξίωνε την κατάληψη ορισμένων στρατηγικών σημείων τού ελληνικού εδάφους από τον ιταλικό στρατό ως εγγύηση για την ασφάλεια τής Ιταλίας. Και κατέληγε ότι, σε περίπτωση που τα ιταλικά στρατεύματα συναντούσαν αντίσταση, αυτή θα καμπτόταν δια των όπλων.
Ο Μεταξάς, αφού μελέτησε το τελεσίγραφο, είπε «Ώστε έχουμε πόλεμο!». Κατόπιν προχώρησε προς τη θύρα. Ο πρεσβευτής εννόησε ότι αυτή η κίνηση τού Μεταξά σήμαινε την άμεση αποπομπή τού ιδίου. Ο ιταλός πρεσβευτής υποκλίθηκε και αποχώρησε, χωρίς να του δοθεί χείρα χαιρετισμού!
Η άρνηση τού Μεταξά να υποκύψει στις ιταλικές αξιώσεις οφείλεται σε παράγοντες όπως:
α) η αγανάκτηση και η οργή τού λαού είχε διογκωθεί εξαιτίας τών αλλεπάλληλων ιταλικών προκλήσεων, αποκορύφωμα τών οποίων ήταν η καταβύθιση τού καταδρομικού «΄Ελλη», το Δεκαπενταύγουστο τού 1940. Ο τορπιλισμὀς αυτού τού σκάφους υπήρξε κατάφωρη προσβολή τού εθνικού αλλά και θρησκευτικού συναισθήματος τών Ελλήνων. Υπήρξε μία ύβρις την οποία, νομοτελειακά, ακολουθεί η τίσις. Συνεπώς, μη αποδεχόμενος ο Μεταξάς τις ιταλικές αξιώσεις, συντασσόταν με τα αισθήματα τών Πανελλήνων, οι οποίοι, όντας από καιρό αγανακτισμένοι με τις άνανδρες και θρασείες συμπεριφορές τών Ιταλών, στην ουσία ήσαν ψυχολογικά προετοιμασμένοι για πόλεμο.
β) ορισμένοι θεωρούν ως κύρια αιτία τής στάσης τού Μεταξά το γεγονός ότι δεν μπορούσε να εναντιωθεί στη φιλοαγγλική πολιτική τού βασιλιά Γεωργίου του Β΄, ο οποίος και τον είχε αναγορεύσει σε δικτάτορα. Δηλαδή ο Μεταξάς δεν είχε άλλη επιλογή από το να πει ΟΧΙ. Αλλιώς θα ανατρεπόταν σε λίγες ώρες από το βασιλιά ή θα έβλεπε να καταλαμβάνονται άλλα τμήματα τής χώρας από Ιταλούς και άλλα από Άγγλους.
γ) ίσως η διαίσθησή του τού υποδείκνυε την ήττα τού Χίτλερ. Το οποίο σημαίνει ότι και για λόγους υστεροφημίας ήθελε να βρίσκεται με το μέρος τών νικητών.
δ) τέλος, σε έναν στρατιωτικό άνδρα η αξιοπρέπεια τών όπλων επιτάσσει να αρνείται να παραδίδει την τιμή τού Έθνους αμαχητί!
Σημασία έχει ότι η εναρμόνιση και η στοίχιση τού Μεταξά με το λαϊκό αίσθημα, όσον αφορούσε τον τρόπο αντίδρασης απέναντι στον επίβουλο επιδρομέα, στην ουσία «δεν επικύρωνε αλλά καταργούσε το καθεστώς τής 4ης Αυγούστου», σύμφωνα με την εκτίμηση του Γ. Σεφέρη.

ΟΙ ΠΑΡΑΓΟΝΤΕΣ ΤΗΣ ΝΙΚΗΣ

Κύριοι παράγοντες τής νίκης τών ελληνικών όπλων στα Ηπειρωτικά βουνά υπήρξαν:
α) Η ηθική υπεροχή. Οι Ιταλοί οδηγούνται από το φασιστικό καθεστώς σε πόλεμο κατακτητικό που δεν τον επιθυμούν. Ακόμα και η επίλεκτη Μεραρχία Julia προέβη σε αντιπολεμική εκδήλωση και συγκρούσθηκε με την ιταλική αστυνομία σε λιμάνια, πριν αναχωρήσει για την Αλβανία! Αντίθετα, απέναντι στο αγελαίο πνεύμα τού Ιταλού στρατιώτη ορθώνεται το πνεύμα τού ηθικά ελεύθερου Έλληνα Ανθρώπου. Ο Έλληνας Άνθρωπος προσέρχεται αυτόβουλα σ΄ εκείνη την άνιση αναμέτρηση, διότι είναι πεπεισμένος ότι ούτε το πλήθος ούτε η υλική ισχύς αποτελούν συντελεστές νίκης, αλλά οι ψυχικές δυνάμεις και η ακλόνητη πίστη στη νίκη και στο δίκαιο τού αγώνα. Κινητήρια δύναμη τών πολεμιστών τού 1940 υπήρξε η ηθική τους ποιότητα, αυτό που ο Θουκυδίδης αποκαλεί «εύψυχον», δηλαδή η υπέρβαση τού φόβου τού θανάτου, η οποία υπέρβαση έχει την έδρα της στη συναίσθηση ευθύνης που βιώνει το άτομο απέναντι στην ολότητα.
Οι Έλληνες του Μεσοπολέμου είχαν διαπαιδαγωγηθεί με πατριωτικά ιδανικά. Οι γονείς και συγγενείς τών περισσοτέρων είχαν πολεμήσει στη Μ. Ασία. Στα Σχολεία πάλι τής εποχής (Δημοτικά, Ημιγυμνάσια, Γυμνάσια) οι δάσκαλοι και οι καθηγητές έχουν υπάρξει πολεμιστές τού Μικρασιατικού πολέμου, κάποιοι από τους οποίους είναι και τραυματίες. Συνεπώς, οι μαθητές εκείνου τού καιρού έχουν ζωντανά ενώπιόν τους τα υποδείγματα τού ηρωισμού και του προς την πατρίδα καθήκοντος. Επίσης η ελληνική κοινωνία τού Μεσοπολέμου είναι υγιής. Η μεσαία τάξη διατηρεί παραδοσιακές ηθικές αρχές και πατριωτικές ιδέες. Ο μέσος Έλληνας στην καθημερινότητά του διέπεται από ευγένεια και σεβασμό, κυρίως προς τους ηλικιωμένους. Στην Αθήνα ήταν αδιανόητο να μην παραχωρούσε ο νεότερος τη θέση του στον ηλικιωμένο μέσα στο λεωφορείο ή να ενοχλούσε κανείς συνάνθρωπό του χωρίς να ζητούσε συγγνώμη! Η κοινωνία, συνεπώς, ήταν πειθαρχημένη και ιεραρχημένη από απόψεως ηλικίας. Ζούσε με την πίκρα και τη φτώχια τής Μικρασιατικής Καταστροφής, αλλά δεν υπέφερε από σύγχυση ιδεών ούτε από τα προβλήματα τής εποχής μας (ναρκωτικά, εγκλήματα, σκάνδαλα, πολιτική διαφθορά). Εκείνη η κοινωνία ανέθρεψε τους νέους με τα υψιπετή ιδανικά και τους εκτόξευσε να υπερασπίσουν την τιμή και την αξιοπρέπεια τής Ελλάδος. Ήταν μια κοινωνία φτωχή, αλλά ηθικά ακμαία. Σε αντίθεση με την τότε ιταλική που ήταν εκφυλισμένη και παρηκμασμένη.
β) Το αρραγές εθνικό μέτωπο. Η ιταλική στρατιωτική ηγεσία εκτίμησε εσφαλμένα τη διάθεση και την αποφασιστικότητα τού ελληνικού λαού για αντίσταση, εξαιτίας τής αντιθέσεως τού τελευταίου προς την Κυβέρνηση Μεταξά. Φρονούσαν οι ιταλοί στρατιωτικοί επιτελείς ότι η δυσφορία και απαξίωση τών Ελλήνων προς το τότε δικτατορικό καθεστώς Μεταξά θα αποτυπωνόταν ως απροθυμία αντίστασης στην ιταλική επίθεση είτε ως παραίτηση και λιποψυχία στο πεδίο τής μάχης. Η κήρυξη τού πολέμου, ωστόσο, τα ξημερώματα τής 28ης Οκτωβρίου, -προς έκπληξη τών εισβολέων – δημιούργησε άρρηκτη εθνική ενότητα!
γ) Η παλλαϊκή συμμετοχή. Οι μονάδες τού ελληνικού στρατού, και κυρίως οι προμαχούντες στον Τομέα τής Πίνδου, αντιμετώπισαν εξαιρετικές δυσχέρειες ανεφοδιασμού σε πυρομαχικά και τρόφιμα. Οι δυσχέρειες αυτές ξεπεράστηκαν με την αυθόρμητη και αυτόβουλη προσφορά τών Ηπειρωτών, γυναικών και παιδιών, οι οποίοι μετέφεραν τους φόρτους στους ώμους τους, κινούμενοι σε απόκρημνες και δύσβατες ατραπούς. Έτσι, οι πρόμαχοι τής ελευθερίας είχαν μπροστά τους απτό το παράδειγμα τού πατριωτισμού και της υψηλής αντιλήψεως τού καθήκοντος.
δ) Το γνώριμο έδαφος. Ο ιταλικός στρατός μάχεται σε έδαφος ξένο και άγνωστο. Ο ελληνικός στρατός σε πάτριο έδαφος και οικείο. Στα Ηπειρωτικά βουνά πολέμησαν και νέοι τηής Ηπείρου, που γνώριζαν το έδαφος καλύτερα απ΄ τον οποιονδήποτε.
ε) Το επιθετικό πνεύμα. Οι Έλληνες αξιωματικοί κατέχονται από επιθετικό πνεύμα, το οποίο σφυρηλατήθηκε και ενισχύθηκε λόγω τών προκλήσεων τής Ιταλίας. Στις επιχειρήσεις τής Πίνδου μετέχουν στρατηγοί, συνταγματάρχες, αντισυνταγματάρχες και δεκάδες Ταγματάρχες. Οι τελευταίοι δεν είναι «θεατές τής μάχης» αλλά πολεμούν στην πρώτη γραμμή. Άλλωστε, ο ελληνικός στρατός και ιδιαιτέρως οι Αξιωματικοί καταρτίζονταν και εκπαιδεύονταν συστηματικά, ήδη από το 1924.
στ) Ο οπλισμός. Ο οπλισμός τού ελληνικού στρατού ήταν, από άποψη ποιότητας και αποτελεσματικότητας, υπέρτερος απ΄ αυτόν τού ιταλικού, όσο κι αν φαίνεται αυτό απίστευτο! Ο ελληνικός στρατός διέθετε οπλοπολυβόλα και πολυβόλα Χότσκις, τσεχοσλοβακικής κατασκευής, ενώ ο ιταλικός στρατός διέθετε τα αντίστοιχα Φίατ και Μπρέντα. Τα όπλα αυτά θερμαίνονταν κατά τη λειτουργία τους λιγότερο από τα ιταλικά και σπάνια πάθαιναν εμπλοκές. Το οπλοπολυβόλο Χότσκις ήταν το ιδανικό όπλο για ορεινό αγώνα. Παρείχε πυρ σε κάθε περίσταση (άμυνα, επίθεση και έφοδο με «βολή εν βαδίσματι»). Λόγω τού μικρού βάρους του, ήταν εύκολο στη μεταφορά του από τους νηστικούς και κατάκοπους μαχητές. Όσον αφορά τα κανόνια τού Ορειβατικού Πυροβολικού Σκόντα, τσεχοσλοβακικής προελεύσεως, αυτά ήσαν ασυγκρίτως καλύτερα τών αντίστοιχων ιταλικών. Οι Έλληνες πεζοί έφεραν τυφέκια Μάνλιχερ τών εργοστασίων Στάγιερ τής Αυστρίας: όπλα ευθύβολα, επαναληπτικά και ελαφρά παρείχαν στους μαχητές αίσθημα δύναμης και υπεροχής. Το ιταλικό ατομικό τυφέκιο ήταν πολύ κατώτερο. Όλοι σχεδόν οι Ιταλοί αιχμάλωτοι έφεραν όπλο εντελώς αχρησιμοποίητο λόγω τών εμπλοκών. Ακόμη, ο Έλληνας πεζός με το όπλο Μάνλιχερ διαθέτει το πλεονέκτημα τής εφ’ όπλου λόγχης. Με τη λόγχη, το όπλο αυτό γίνεται μακρύτερο κατά μισό και πλέον μέτρο από το αντίστοιχο ιταλικό και είναι όπλο ακατανίκητο, όπως περίπου η σάρισα τού Μ. Αλεξάνδρου. Έτσι, στον αγώνα «εκ του συστάδην» υπερτερούσαν οι Έλληνες μαχητές και νικούσαν.
Επίσης, η παρουσία αγγλικού στόλου στην Ανατολική Μεσόγειο λειτουργούσε ως δύναμη ανάσχεσης σε πιθανή πρόθεση τού ιταλικού στόλου να εκδηλώσει επιθετική ενέργεια εναντίον νησιών τής Ελλάδος.
ζ) Εκπαίδευση. Το ελληνικό ιππικό ήταν εκπαιδευμένο βάσει τού δόγματος «να ελίσσεται εφίππως και να μάχεται πεζή». Το ελληνικό πεζικό μαχόταν κατά το δόγμα «πυρ και κίνησις». Αντίθετα, ο Ιταλός στρατιώτης με κατώτερο τυφέκιο δεν διέθετε τέτοιο πυρ, γι’ αυτό και στο πεδίο τής μάχης υστερούσε.
η) Η ευνοϊκή συγκυρία. Το γεγονός ότι η Βουλγαρία δεν εισήλθε στον πόλεμο εναντίον τής Ελλάδος συγχρόνως με την έναρξη τής ιταλικής εισβολής αποδείχθηκε επωφελές για τον ελληνικό στρατό, διότι αποφεύχθηκε ο διμέτωπος αγώνας και, κατά συνέπεια, η διάσπαση στρατιωτικών δυνάμεων.

Η ΣΗΜΑΣΙΑ ΤΗΣ ΕΛΛΗΝΙΚΗΣ ΝΙΚΗΣ

Η ελληνική νίκη στην Πίνδο αποτέλεσε νίκη τών ιδανικών τής ανεξαρτησίας, της ελευθερίας και των ανθρώπινων αξιών. Η νίκη τού ελληνικού στρατού υπήρξε η πρώτη ήττα τού Άξονα. Η μικρή Ελλάδα απομυθοποίησε το αήττητο τού Άξονα και κατακρήμνισε το είδωλο τού φασισμού στο βάραθρο τού αιώνιου εξευτελισμού.
Οι κατακτημένοι λαοί τής Ευρώπης εμψυχώθηκαν και αναθάρρησαν από το ελληνικό παράδειγμα και ξεκίνησαν τη δική τους αντίσταση. Οι σύμμαχοι (Άγγλοι, Αμερικανοί, Σοβιετικοί και Γάλλοι) αναγνώρισαν και επικρότησαν την προσφορά τής Ελλάδος.
Ακόμα, η νίκη τών ελληνικών όπλων στην Ήπειρο επηρέασε και την πορεία τού Β΄ Παγκοσμίου πολέμου (Η Γιουγκοσλαβία και η Βουλγαρία ανέβαλαν την έξοδό τους στον πόλεμο στο πλευρό τού Άξονα, η Τουρκία εγκατέλειψε την ιδέα προσχωρήσεως στον Άξονα, οι φιλοχιτλερικοί τών αραβικών κρατιδίων έχασαν την επιρροή τους και ο Άξονας δεν επεκτάθηκε στη Μ. Ανατολή απ’ όπου θα αποκτούσε πετρέλαια χρήσιμα για τον πόλεμο, τέλος από τη νίκη τής Ελλάδος επωφελήθηκε η Αγγλία και επιτέθηκε στην Αφρική απ’ όπου απώθησε τον ιταλικό στρατό από προωθημένες στην Αίγυπτο θέσεις ανακτώντας το γόητρό της και την πολιτική επιρροή της στη Μ. Ανατολή).

Πηγές:
1. Μανώλη Γλέζου «Εθνική Αντίσταση 1940—1945»,Τόμος Α΄,Στοχαστής.
2. Σαράντου Καργάκου «Ιστορία τού Ελληνικού Κόσμου και του Μείζονος Χώρου»,τόμος Β’ Gutenberg.
3. Λαζάρου Αρσενίου «Ανατομία τού Έπους 1940-1941», Δωδώνη.
4. Αλέξανδρου Δεσποτόπουλου «Η συμβολή τής Ελλάδος στην έκβαση τών δύο Παγκοσμίων Πολέμων», Εκδοτική Αθηνών.
5. Θεοφύλακτου Παπακωνσταντίνου «Η Μάχη τής Ελλάδος


Πέμπτη, 23 Οκτωβρίου 2014

«Οι πρώτες ημέρες του πολέμου του 1940 στη Θεσπρωτία»






Το Κέντρο Ιστορικών Μελετών Θεσπρωτίας (Κ.Ι.ΜΕ.ΘΕ.) διοργανώνει εκδήλωση με θέμα:
 «Οι πρώτες ημέρες του πολέμου του 1940 στη Θεσπρωτία».
Στην εκδήλωση, η οποία θα πραγματοποιηθεί 
την Τετάρτη 29 Οκτωβρίου 2014 και ώρα 19:00 στο κτίριο του Κ.Ι.ΜΕ.ΘΕ. στους Φιλιάτες 
και θα επαναληφθεί 
την Παρασκευή 31 Οκτωβρίου 2014 και ώρα 20:00 στην Aίθουσα Πολλαπλών Χρήσεων 
του Αρχαιολογικού Μουσείου Ηγουμενίτσας 
σε συνεργασία με τη ΛΒ΄ Ε.Π.Κ.Α., θα μιλήσει ο Πρόεδρος του Κέντρου Μιχάλης Πασιάκος 
με θέμα: 
«Οι μάχες στον Καλαμά» 
και θα παρουσιαστούν ζωντανές μαρτυρίες και αφηγήσεις 
για τις πρώτες ώρες του πολέμου στη Θεσπρωτία.

[Από το ιστολόγιο LA BASTIA]

Κυριακή, 19 Οκτωβρίου 2014

Ζυμαρόπιτα Θεσπρωτίας

Η γρήγορη και εύκολη πίτα που μεγάλωσε γενιές ολόκληρες!


Περιγραφή

Η ζυμαρόπιτα Θεσπρωτίας είναι μια γρήγορη, απλή και τραγανή συνταγή για κάθε ώρα.

Τι χρειαζόμαστε:

  • 1/2 κιλό αλεύρι
  • 3 αυγά
  • 1 κούπα λάδι
  • 200 γραμ. φέτα τριμμένη
  • αλάτι
  • πιπέρι

Πώς το κάνουμε:

  1. Ανακατεύουμε το αλεύρι με τα δύο αυγά, το αλάτι, το πιπέρι και νερό, μέχρι να γίνει χυλός. Μετά ανακατεύουμε και τα 2/3 της φέτας. 
  2. Λαδώνουμε καλά ένα ταψί και απλώνουμε το χυλό, ώστε να σχηματίσει ένα στρώμα το πολύ δύο δάχτυλα πάχος. 
  3. Ρίχνουμε πάνω απ' το χυλό χτυπημένο το ένα αυγό, αρκετό λάδι και την υπόλοιπη φέτα. 
  4. Το ψήνουμε στους 180-200 βαθμούς μέχρι να πάρει ωραίο χρώμα.

Λίγα μυστικά ακόμα

Η συγκεκριμένη συνταγή φτιάχνεται στα χωριά της ορεινής Θεσπρωτίας και την έχω γευτεί άπειρες φορές από την γιαγιά μου και την μητέρα μου. Η συνταγή είναι από τον θείο μου Παναγιώτη.
http://homepages.pathfinder.gr/keramitsa/


Διαβάστε περισότερο: Ζυμαρόπιτα Θεσπρωτίας http://www.sintagespareas.gr/sintages/zimaropita-thesprotias.html#ixzz3Ga8CvVfb


Πέμπτη, 9 Οκτωβρίου 2014

Στο Φιλιάτι, στο παζάρι...

Η ευχάριστη έκπληξη του παζαριού (στις 2 Οκτωβρίου 2014) ήταν ο Τάσιος Κωνσταντίνης- παλιός πρόεδρος του Κεφαλοχωρίου (Γλούστας), με τη σύζυγό του. Ο Τάσιος είναι ένας άνθρωπος αν μη τι άλλο ανήσυχος και δημιουργικός, όλοι θαυμάζουμε το σπίτι του με τους κρεμαστούς κήπους στη συμβολή του δρόμου Βαβούρι- Γλούστα. Αυτή τη δραστηριότητα του με το ¨κτήμα Καρυές¨ όμως δεν την γνώριζαν πολλοί. Όσο για τα προϊόντα του οι περιποιημένες συκομαϊδες έδειχναν ένα μεράκι, αλλά τις εντυπώσεις τις κέρδισε το καταδικό του προϊόν το ¨λικέρ Καρύδας¨. Όμορφα εμφιαλωμένο σε κερδίζει με την πλούσια γεύση του σαν το δοκιμάσεις κι όσο για τις ευεργετικές του ιδιότητες… τις εκθείαζε ο Τάσιος μοναδικά!


Αναδημοσίευση από την ιστοσελίδα: "ΝΕΑ των ΦΙΛΙΑΤΩΝ"

Κυριακή, 28 Σεπτεμβρίου 2014

Η ιστορία της μονής Γηρομερίου στη Μουργκάνα

ΤΑ ΜΟΝΑΣΤΗΡΙΑ ΤΗΣ ΘΕΣΠΡΩΤΙΑΣ

Μονή Γηρομερίου

 Είναι από τα παλαιότερα και ένα από τα λίγα εν ενεργεία μοναστήρια στην Ηπειρο. Η Ιερά  Πατριαρχική Σταυροπηγιακή Μονή Κοιμήσεως της Θεοτόκου Γηρομερίου είναι χτισμένη σε υψόμετρο 300 μέτρων στη δυτική πλαγιά του όρους Φαρμακοβούνι στους Φιλιάτες της Θεσπρωτίας.
Η ιστορία της μονής είναι απόλυτα συνδεδεμένη με την περιοχή, η οποία κατά το παρελθόν δοκιμάστηκε από την εκεί παρουσία των Τσάμηδων αλλά και τη βαρβαρότητα που έδειχναν κατά καιρούς και με διάφορες αφορμές οι Τούρκοι.

Η σπουδαιότητα του μοναστηριού οφείλεται και στον ιδρυτή του, τον Όσιο Νείλο τον επονομασθέντα και «ηγιασμένο». Ο Οσιος Νείλος καταγόταν από την Κωνσταντινούπολη και ήταν ανιψιός του αυτοκράτορα Θεοδώρου Λασκάρεως της Νίκαιας. Κατά πάσα πιθανότητα γεννήθηκε στη Νίκαια κατά το 1228. Εγινε μοναχός, έλαβε το όνομα Νείλος και επισκέφτηκε τους Αγίους Τόπους. Οταν επέστρεψε στην Κωνσταντινούπολη, ο αυτοκράτορας Μιχαήλ προσπαθούσε να προχωρήσει στην ένωση των δύο Εκκλησιών, με πάρα πολλούς, μεταξύ των οποίων και ο Νείλος, να αντιδρούν.

Ο Μιχαήλ, για να τον τιμωρήσει, τον έβαλε σε μία βάρκα μαζί με έναν άλλο συνοδοιπόρο του μοναχό και τους εγκατέλειψε στη θάλασσα. Επειτα από 40 ημέρες βγήκαν σε άθλια κατάσταση στο Αγιον Ορος, πιθανόν στη Μονή Ιβήρων. Μετά τρία χρόνια και αφού είχε ηρεμήσει η κατάσταση, ο Νείλος επέστρεψε με τιμές στην Πόλη. Στη συνέχεια, πήγε και πάλι στους Αγίους Τόπους και έπειτα από χρόνια περιπλανήθηκε στην Κύπρο, στη Ρόδο, στην Πελοπόννησο και την Κέρκυρα, για να καταλήξει στα ηπειρωτικά παράλια.

Βρέθηκε κοντά στην αρχαία πόλη Ωρικόν στον κόλπο της Αυλώνας. Εδώ έχτισε ένα κελί, αλλά δεν έμεινε πολύ. Οι κάτοικοι της Θεσπρωτίας τον κάλεσαν να τους επισκεφτεί και έτσι κατέληξε στην περιοχή Γηρομερίου, όπου υπήρχαν ερημικά ασκητήρια αναχωρητών από παλαιότερες εποχές μέσα σε βράχους. Εγκαταστάθηκε σε ένα από αυτά, η φήμη όμως που απέκτησε λόγω της ζωής του δεν τον άφησε να ησυχάσει, αφού χιλιάδες πιστοί από όλη την περιοχή έφταναν στο κελί του για να πάρουν ευλογία και συμβουλές. Μετά τα ασκηταριά, η παράδοση θέλει να εμφανίζεται στο όραμά του η Παναγία και να τον παροτρύνει να χτίσει μοναστήρι στο σημείο όπου κάθε βράδυ έβλεπαν, ντόπιοι και ασκητές, να καίει ένα φως. Κινήθηκαν προς τα εκεί, όπου βρήκαν την εικόνα της Παναγίας, και άρχισαν να χτίζουν το μοναστήρι.

Ο Οσιος Νείλος πέθανε στις 2 Ιανουαρίου του 1324 αφήνοντας πίσω του ένα σημαντικό έργο και μια διαθήκη, αντίγραφο της οποίας σώζεται.
Το λείψανό του ενταφιάστηκε λίγο πιο πάνω από τη σημερινή μονή.

Πάντως, πριν από την ανοικοδόμηση από τον Νείλο, εδώ υπήρχε μοναστήρι το οποίο χτίστηκε κατά τον 7ο αιώνα από τον αυτοκράτορα Ηράκλειτο. Η παλαιά μονή πιθανόν να καταστράφηκε την περίοδο της Εικονομαχίας. Δεν αποκλείεται επίσης εδώ να υπήρχε ειδωλολατρικός ναός, ο οποίος μετετράπη στην πορεία σε χριστιανικό.

Η μονή, ως σταυροπηγιακή, υπαγόταν στο Πατριαρχείο της Κωνσταντινούπολης. Κατά το 16ο αιώνα ζει μοναδικές στιγμές ακμής. Ο πρωτονοτάριος του Πατριαρχείου Θεοδόσιος Ζυγομαλάς σε έκθεσή του το 1578 για τα μοναστήρια της περιοχής αναφέρει ότι στη Μονή Γηρομερίου εγκαταβιούσαν 300 μοναχοί, ενώ σε όλα τα άλλα μοναστήρια της Ηπείρου ζούσαν συνολικά 300 μοναχοί.
Τότε, το 1568, η μονή ανακαινίστηκε με χρήματα του ηγεμόνα της Ουγγροβλαχίας Οξιώτη ή Αξιώτη, ο οποίος καταγόταν από την Πωγωνιανή. Την ίδια περίοδο οι ηγεμόνες της Βλαχίας το στήριζαν οικονομικά, ενώ δωρεές έκανε και ο Αλέξανδρος Υψηλάντης.
Στην πορεία η μονή γίνεται το κέντρο της Εξαρχίας Γηρομερίου, στην οποία ανήκουν τουλάχιστον 12 χωριά της περιοχής.

Κατά το 18ο αιώνα, η κάθοδος «αλβανικών ορδών» στη Θεσπρωτία αναγκάζει τους κατοίκους πολλών χωριών να τα εγκαταλείψουν. Η μονή κινδύνευε και αυτή, αλλά ο επίσκοπος Βουθρωτού και Γλυκέως Παΐσιος την αναδιοργάνωσε. Η περίοδος όμως παραμένει δύσκολη, καθώς οι κάτοικοι πολλών χωριών εξισλαμίστηκαν με τη βία.

Τότε εμφανίστηκε ο Κοσμάς ο Αιτωλός, ο οποίος στις 16 Απριλίου του 1775 έφτασε στο χώρο της μονής, όπου έγινε η μεγαλύτερη συγκέντρωση πιστών, περίπου 11.000 άτομα.
Η μονή, πέρα από την ιστορία της, έχει σπάνιες τοιχογραφίες που ανήκουν στην Κρητική Σχολή με επιρροές από τη σχολή της Βορειοδυτικής Ελλάδος.

Παρά την αίγλη της όμως, ακόμη και πριν από κάποια χρόνια, ήταν έντονη η εικόνα της εγκατάλειψης. Τελικά ανακαινίστηκε και σήμερα ζουν εδώ τρεις μοναχοί που την κρατούν ζωντανή.
Εκτός από τις σπάνιες εικόνες και τα άλλα κειμήλια, εδώ υπάρχουν τα λείψανα των Αγίων Γεωργίου του Τροπαιοφόρου, Παντελεήμονος, Αυξεντίου, Φωτεινής της Σαμαρείτιδος, Τρύφωνος Βονιφατίου, Φωτίου, Στεφάνου πρωτομάρτυρος, Αναστασίας Φαρμακολύτριας κ.ά. Σημαντική είναι η εικόνα της Παναγίας της Ελεούσης, που επονομάστηκε και Δακρυρροούσα.

Μεγάλη ήταν η προσφορά της μονής στην περιοχή, αφού συντηρούσε σχολείο στους Φιλιάτες, δημοτικό και παρθεναγωγείο στο Γηρομέρι και σε πολλά χωριά.
Από το 13ο αιώνα λειτουργούσε σχολή γραμμάτων.




Τετάρτη, 24 Σεπτεμβρίου 2014

150.000 προβολές - 150.000 ευχαριστώ σε όλους σας!

Συμπληρώσαμε ήδη πέντε χρόνια λειτουργίας 
(4/8/2009 - 24/9/2014) 
και με περίπου χίλιες αναρτήσεις 
(967 για την ακρίβεια), 
σχεδόν 500 μέλη στη σελίδα μας στο facebook
και 150.000 (!) προβολές της σελίδας μας
οφείλουμε σε όλους 
αλλά και στον καθένα σας ξεχωριστά 
από ένα μεγάλο ευχαριστώ μέσα από την καρδιά μας 
για τη στήριξη και τη συμπαράσταση που μας προσφέρατε 
όλο αυτό το διάστημα!




Ευχαριστούμε πολύ!!!

...και συνεχίζουμε!

Κυριακή, 21 Σεπτεμβρίου 2014

Η Λαμπανίτσα του γνωστού Θεσπρωτού πατριδολάτρη Λεωνίδα Τζάνη!


Προσπάθεια να αναγεννηθεί ένα ορεινό χωριό, 

που δεν έχει μόνιμους κατοίκους!




Προσπάθεια για να αναγεννηθεί ένα χωριό, που δεν έχει μόνιμους κατοίκους, η Λαμπανίτσα Παραμυθιάς, ανέλαβε ο...Λαμπανιτσιώτης Λεωνίδας Τζάνης. 
Η πρωτοβουλία του είναι σημαντική από πολλές απόψεις, γι’ αυτό και αξιέπαινη, σε μια εποχή, που η ερημωμένη ύπαιθρος, μπορεί, αν ξαναζωντανέψει, να παίξει καθοριστικό ρόλο στην αναπτυξιακή τροχιά, που χρειάζεται ο τόπος. Συμπαραστάτης στην εκστρατεία του ενάντια στην ερήμωση της Λαμπανίτσας είναι ο δημοσιογράφος και εκδότης των «Θεσπρωτικών Αντιλάλων» Κώστας Τσώνης, ο αείμνηστος πατέρας του οποίου, Σπύρος Τσώνης, ιδρυτής της εφημερίδας και φιλόλογος, είχε δημιουργήσει ιδιαίτερη σχέση με το συγκεκριμένο χωριό, προβάλλοντας τις ομορφιές του και επιζητώντας την ήπια τουριστική ανάδειξή του. Το κείμενο του Λεωνίδα Τζάνη, στο οποίο καταθέτει το όραμά του για τη νέα Λαμπανίτσα, έχει ως εξής: 
 «Πολλοί από μας γνωρίζουμε τη Λαμπανίτσα από τις αφηγήσεις των γονιών. Οι πιο τυχεροί μπορεί να τους πήρε από το χέρι ο παππούς και ανάμεσα στα έλατα να τους είπε ιστορίες γι' αυτόν τον τόπο. Μα σιγά-σιγά ο αδηφάγος χρόνος ξεθωριάζει το παρελθόν …μνήμες σβήνουν με αυτούς που “φεύγουν” ….εικόνες και λέξεις λιώνουν μέσα σ' ένα μπαούλο. Μαζί τους σβήνει και ο τόπος, τον πνίγουν τα χαλάσματα, οι παραμελημένοι δρόμοι και τα μονοπάτια. Χάνουμε το Παρελθόν μας και σε λίγο καιρό δεν θα υπάρχει τίποτε από αυτό για να χτίσουμε το μέλλον. Την Κυριακή 21/9 ξεκινώ μια προσπάθεια ώστε να διαφυλάξουμε το παρελθόν της Λαμπανίτσας, άλλα παράλληλα μέσα από τη δημιουργία μιας ομάδας να εξασφαλίσουμε ένα καλύτερο μέλλον για τον τόπο μέσα από δράσεις και έργα. 
Η εκδήλωση θα γίνει στον Παραπόταμο, στην αίθουσα του Δημαρχείου στις 11 το πρωί. Προσδοκώ στη βοήθεια όλων σας, από όπου κι αν βρίσκεστε, ο καθένας μπορεί να βάλει το δικό του λιθαράκι για την επιτυχία αυτής της πρώτης συνάντησης».



___________________________

Εμείς ευχόμαστε κάθε επιτυχία στον αγαπητό Λεωνίδα και ελπίζουμε να βρεθούν πολλοί συμπαραστάτες και συνοδοιπόροι στη μεγάλη και πολύ συγκινητική αυτή προσπάθειά του για αναγέννηση της ιδιαίτερης πατρίδας του, της Λαμπανίτσας!

Σάββατο, 20 Σεπτεμβρίου 2014

Αφιέρωμα στη Γλούστα από το "ROMIANEWS"


Το ιστολόγιο  "ROMIANEWS" 
κάνει ένα μεγάλο αφιέρωμα στη Γλούστα 
με πολλά βίντεο και φωτογραφίες.

Τους ευχαριστούμε πολύ
και ειδικότερα τον διαχειριστή του κ. Χριστόφορο Ευθυμίου!!!



Κυριακή, 14 Σεπτεμβρίου 2014

Εκτενές αφιέρωμα στη Γλούστα από τον Ηπειρωτικό Σύλλογο Κέρκυρας!


Ένα εκτενές αφιέρωμα στη Γλούστα πραγματοποίησε σήμερα 
στη σελίδα του στο facebook ο Ηπειρωτικός Σύλλογος Κέρκυρας

Τους ευχαριστούμε πολύ γι' αυτή την παρουσίαση 
με την οποία θα γίνει ευρύτερα γνωστή 
η πανέμορφη περιοχή των χωριών της Μουργκάνας!






Πέμπτη, 11 Σεπτεμβρίου 2014

Πρώτη μέρα σήμερα για τους μικρούς μαθητές της Μουργκάνας


Άνοιξαν σήμερα τα σχολεία και στο μοναδικό σχολείο 
που απόμεινε πλέον στα χωριά της Μουργκάνας,
αυτό στη Λεπτοκαρυά, 
έγινε ο καθιερωμένος αγιασμός.

Εμείς ευχόμαστε στους μικρούς μαθητές και στους δασκάλους τους
να έχουν μια καλή και δημιουργική χρονιά 
με υγεία και χαμόγελα!!!

Αναρτήθηκε από: Λεπτοκαρυά Θεσπρωτίας

Δευτέρα, 8 Σεπτεμβρίου 2014

Οι γυναίκες της Λεπτοκαρυάς δείχνουν το δρόμο της ανάπτυξης!

Δημοσιεύτηκε από τον Θανάση Πέτρου στο facebook και το αναδημοσιεύω εδώ με μεγάλη χαρά 
και υπερηφάνεια για τις γυναίκες της περιοχής μας που εξακολουθούν να είναι πρωτοπόρες, καινοτόμες και πολύ δημιουργικές, δείχνοντας σε όλους μας το δρόμο της ανάπτυξης 
και της προόδου!
Συγχαρητήρια και καλή επιτυχία!!!



ΛΕΠΤΟΚΑΡΥΑ-ΑΥΓΟΥΣΤΟΣ 2014
Σύλλογος Γυναικών.
φωτό: 
Thanasis Petrou


Κυριακή, 7 Σεπτεμβρίου 2014

Της Μουργκάνας τα χωριά: «Ερημωμένα από την ιστορία, αναζητούν μέλλον...»

Ένα άρθρο από την εφημερίδα «Η ΑΥΓΗ» δημοσιευμένο πριν 5 χρόνια 
που εξακολουθεί και σήμερα να είναι επίκαιρο! 
__________________

Ερημωμένα από την ιστορία, αναζητούν μέλλον...

Κακουριώτης Σ.
Ημερομηνία δημοσίευσης: 23/08/2009



Στιγμιότυπο από την ξενάγηση στην ιστορία της περιοχής:
 διακρίνονται στο κέντρο ο φιλόλογος Θ. Σιόρογκας
και ο καθηγητής του ΤΕΙ Ηπείρου Γ. Μάνος.
Στο βάθος η οροσειρά της Μουργκάνας
Κοιτώντας τη στο χάρτη, η Μουργκάνα ή, πιο επίσημα, τα όρη του Τσαμαντά, μοιάζει σαν μια πέτρινη γλώσσα χωμένη βαθιά στο αλβανικό έδαφος... Μια χαρτογραφική «ανορθογραφία», για την ύπαρξη της οποίας έριξε όλο της το βάρος η ιστορία, σε μιαν εποχή που τα σύνορα χαράζονταν ανάλογα με τα διπλωματικά καπρίτσια και πολύ λιγότερο σύμφωνα με τις επιθυμίες των λαών. Ας πάρουμε όμως τα πράγματα από την αρχή...

Η πρόσκληση του ΤΕΙ Ηπείρου για μια συνάντηση με θεματικό άξονα «Βιωματικές αφηγήσεις από τη σύγχρονη ιστορία της Μουργκάνας» φάνταζε δελεαστική, καθώς συνδύαζε μια από πρώτο χέρι βιωματική προσέγγιση σε πτυχές της σύγχρονης ιστορίας με μια περιήγηση στον ίδιο εκείνο τόπο που αισθάνθηκε βαρύ το αποτύπωμά της πάνω του...

Η συνάντηση πραγματοποιήθηκε στις αρχές Ιουλίου, υπό την εποπτεία του καθηγητή του ΤΕΙ Ηπείρου Γεωργίου Μάνου και τη συνεργασία του επίκουρου καθηγητή Ηλία Σκουλίδα και συμμετείχαν ιστορικοί, πολιτικοί επιστήμονες, κοινωνικοί ανθρωπολόγοι κ.ά. Επίκεντρο της επίσκεψης τα χωριά Λιας, Τσαμαντάς και Πόβλα (Αμπελώνας) που βρίσκονται γαντζωμένα στην πλαγιά του βουνού. Είναι τρεις από τους 16 οικισμούς που αποτελούν τα χωριά της Μουργκάνας, με παράδοση αγροτικών εξεγέρσεων το 19ο αιώνα, κάποια από αυτά «μικρές Μόσχες» κατά το παρελθόν, αλλά και θέατρο αιματηρότατων συγκρούσεων στη διάρκεια της Κατοχής και, κυρίως, του Εμφυλίου -γι' αυτό το βουνό έχει αποκληθεί και «δεύτερος Γράμμος».

Με άξονα μαρτυρίες κατοίκων των χωριών, υπήρξε μια πρώτη προσέγγιση για την ανασυγκρότηση και αφήγηση της μνήμης στην ευρύτερη περιοχή της Μουργκάνας, κυρίως σε θέματα που αφορούσαν την ιστορική διαδρομή της κατά τη δεκαετία του 1940, αλλά και την εμπειρία ενός «τόπου συνόρων». Πολύτιμοι συνοδοιπόροι σε αυτήν την περιήγηση o νομαρχιακός σύμβουλος της Ν.Α. Θεσπρωτίας Κωνσταντίνος Μάνος, καθώς και ο φιλόλογος Θωμάς Σιόρογκας.



Οικοτουρισμός: μια προοπτική

Τα χωριά της περιοχής, χωρίς να είναι πια ερειπωμένα (αφού αυτές, οι ορατές πληγές του 20ού αιώνα έχουν πλέον επουλωθεί), παραμένουν, στο μεγαλύτερο μέρος τους, ερημωμένα και μόνο τον Αύγουστο, όπως και στο μεγαλύτερο κομμάτι της «άλλης Ελλάδας», της ορεινής, συγκεντρώνουν στα καφενεία και τις πλατείες τους παιδιά και νέους που επισκέπτονται τα «πάτρια». Γιατί η έλλειψη κατοίκων είναι το οξύτερο πρόβλημα που κληροδότησε η ιστορία στην περιοχή. «Τόσα χρόνια που είμαι εδώ, έχω κάμει μονάχα τρεις γάμους», μας είπε χαρακτηριστικά ο ιερέας που φροντίζει το μοναστήρι του Αγίου Αθανασίου, λίγο έξω από το χωριό Βαβούρι.

Ως «βάση» για την περιήγησή μας στην περιοχή της Μουργκάνας χρησίμευσε ο ξενώνας που λειτουργεί όλο το χρόνο στο Λια (τηλ. 26640-41602, liasinn@yahoo.gr), ένας από τους ελάχιστους στην περιοχή. Μια νέα κοπέλα, η Λίτσα Ντάφλου-Δέτσικα, πήρε τη μεγάλη απόφαση και εγκατέλειψε την Αθήνα, προκειμένου να δοκιμάσει τις δυνάμεις της αναλαμβάνοντας τη διαχείρισή του. Προσφέροντας εξαιρετική φιλοξενία («όλο το χρόνο, και με τις ίδιες τιμές ακόμη και τα Χριστούγεννα», όπως λέει), στηρίζει τις προσδοκίες για το εγχείρημά της κυρίως στους ορειβάτες και τους κυνηγούς που επισκέπτονται το βουνό.

Μολονότι αυτοί οι τελευταίοι πολύ δύσκολα θα εντάσσονταν στην κατηγορία του οικοτουρισμού, φαίνεται πως η δημιουργία υποδομών για την προσέλκυση ορισμένων μορφών εναλλακτικού τουρισμού αποτελεί μονόδρομο για την επιβίωση των χωριών της περιοχής. Η «πρώτη ύλη» για κάτι τέτοιο δεν λείπει: το βουνό το ίδιο, πρώτα απ' όλα, που με τις κορυφές του που φτάνουν τα 1806 μ., αλλά και την ιστορία του, αναμφίβολα θα αποτελούσε πόλο έλξης για πολλούς οικο-τουρίστες. Άλλωστε, περπατώντας στα μονοπάτια του, οι μυρωδιές από τα δεκάδες αρωματικά φυτά και τσάγια σε πιάνουν απ' τη μύτη, ενώ ο επισκέπτης δεν θα πρέπει να εκπλαγεί αντικρίζοντας τα δεκάδες γελάδια που το καλοκαίρι βόσκουν ελεύθερα στις πλαγιές του. Το βουνό αποτελεί (όπως και στο παρελθόν) ένα ανεκτίμητο οικολογικό κεφάλαιο, που με τον κατάλληλο σχεδιασμό θα μπορούσε να δώσει ζωή ακόμη και σε παραγωγικές/μεταποιητικές δραστηριότητες. Άλλωστε το χωριό Πόβλα πήρε το σημερινό του όνομα χάρη στους καλούς αμπελώνες της περιοχής και το ονομαστό σε όλη τη Θεσπρωτία κρασί τους.

Κατηφορίζοντας, οι ιστορικές μονές, τα πέτρινα γεφύρια, τα φαράγγια, όλα τόποι μοναδικής ομορφιάς, πριν από λίγα χρόνια (αλλά και σήμερα μερικές φορές) περάσματα των μεταναστών από την Αλβανία, μπορούν εύκολα να αποτελέσουν ελκυστικές πεζοπορικές διαδρομές, αρκεί τα παλιά μονοπάτια που συνέδεαν τα χωριά να καθαριστούν και να σημανθούν. Άλλωστε, το οδικό δίκτυο της περιοχής είναι εξαιρετικό (περισσότερο απ' όσο θα όφειλε, ίσως...), εξισορροπώντας με τον τρόπο αυτό την απόσταση των χωριών της Μουργκάνας από τα αστικά κέντρα.

Καρφωμένα στα ελληνοαλβανικά σύνορα, όριο και γεφύρι μαζί, τα 16 χωριά επουλώνουν τις πληγές της ιστορίας μέσα στη σιωπή... Όχι μονάχα τη σιωπή που παράγει η μνήμη του τραύματος που δεν μπορεί να παραδοθεί στη λήθη αλλά και τη σιωπή των γηρατειών, που απελπισμένα αναζητούν ν' αφουγκραστούν νεανικές φωνές που θα δώσουν το μήνυμα πως ο τόπος τους μπορεί να ξαναγεννηθεί...


__________________



Σάββατο, 6 Σεπτεμβρίου 2014

Πώς ορίστηκαν τα ελληνοαλβανικά σύνορα το 1913 στην περιοχή της Μουργκάνας...

Ο παπα-Πέσχος από την Καμίτσανη.
Πως ένας παπάς κράτησε ελληνικά τα χωριά της Μουργκάνας Φιλιατών!


Το 1913 τα χωριά της Μουργκάνας Φιλιατών κινδύνευσαν να γίνουν αλβανικά, να περιέλθουν στην αλβανική επικράτεια κατά την... χάραξη των συνόρων Ελλάδας - Αλβανίας, από την τότε Κοινωνία των Εθνών και κατ' ουσία από τις τότε μεγάλες δυνάμεις: Αγγλία, Γερμανία, Γαλλία, Αυστρία, Ιταλία και Ρωσία. 

Έστειλε η Κοινωνία των Εθνών μια επιτροπή αποτελούμενη από ένα Γερμανό αρχαιολόγο, έναν Άγγλο, έναν Ιταλό, ένα Γάλλο, έναν Αυστριακό και ένα Ρώσο για να χαράξουν τα σύνορα Ελλάδας - Αλβανίας. 

Η επιτροπή κατέλυσε στο μοναστήρι του Αγίου Γεωργίου στην Καμίτσανη. Φιλοξενήθηκε από τον Ηγούμενο παπα-Πέσχο, ο οποίος ενήμερος για τον σκοπό της άφιξης της επιτροπής των ευρωπαίων, τους περιποιήθηκε δεόντως. Στις συνεδριάσεις της επιτροπής ο Ιταλός και Αυστριακός εκπρόσωπος επέμεναν να μπει το σύνορο οτον ποταμό Καλαμά. Αποδέχτηκαν ως δεύτερη οριοθετική γραμμή εκείνη που καταχωρούσε στο Αλβανικό κράτος τα χωριά της Μουργκάνας, δηλαδή Πόβλα, Τσαμαντά, Βαβούρι, Λια, Γλούστα. 

Χάρις όμως στην σθεναρή υποστήριξη του γερμανού αρχαιολόγου, προέδρου της επιτροπής, εχάραξαν επί χάρτου, τα σύνορα εκεί που είναι σήμερα.
Η ευνοϊκή απόφαση του γερμανού προέδρου της επιτροπής χάραξης των συνόρων ωφείλετο σ' ένα απρόσμενο, αναπάντεχο γεγονός. Ο γερμανός σαν αρχαιολόγος περιεργάστηκε ιδιαίτερα από τα άλλα μέλη της επιτροπής τις ιερές εικόνες και τα ιερά σκεύη του μοναστηριού, που την εποχή εκείνη ήκμαζε. Εικόνες και σκεύη της βυζαντινής εποχής. Του έκανε μεγάλη εντύπωση μια καντήλα βυζαντινής περιόδου, αρχαιολογικής αξίας και εζήτησε από τον ηγούμενο να την αγοράσει. 

Ο ηγούμενος του την εδώρισε και αρνήθηκε να πάρει το γερμανικό του νόμισμα. Οπότε, ο Γερμανός από συμπάθεια προς το πρόσωπο του ηγουμένου παπά - Πέσχου και ευγνωμοσύνη για τη σημαντική γι' αυτόν δωρεά του ηγουμένου είπε προς αυτόν:
- Σύντομα θα μάθεις κι εσύ το καλό που θα κάνω εγώ σε σας.

Έτσι χάρη στον πατριωτισμό του παπα-Πέσχου, τα χωριά της Μουργκάνας παρέμειναν ελληνικά! 

Πηγή: athinapoli.gr

Ι. Μ. Αγ. Γεωργίου Καμίτσανης  -  φωτό: Λεωνίδας Τζάνης
____________________

Σημείωση: Με το περιστατικό αυτό δεικνύεται για μια ακόμα φορά ο τρόπος με τον οποίο ασκούσε (και ασκεί?) την εξωτερική πολιτική η χώρα μας. Επίσης γίνεται φανερό και το πώς μας έβλεπαν  και πώς μας αντιμετώπιζαν τότε (και τώρα?) οι φίλοι μας και σύμμαχοί μας, οι «μεγάλοι» αυτής της γης..

Ενδιαφέρον έχει και μια άλλη ιστορία που διάβασα στο "indymedia" για τον τρόπο που λέγεται πως ορίστηκαν τα ελληνοαλβανικά σύνορα από την περιοχή του Πωγωνίου, στην Κακαβιά. Εκεί σημαντικό ρόλο έπαιξε όχι κάποιο κειμήλιο που πήρε ως «δώρο» η επιτροπή, αλλά η διάρροια που έπιασε τον Ιταλό αρχηγό τής εκεί επιτροπής ο οποίος δήλωσε: 
-«Τα σύνορα θα είναι από εδώ. Από αυτό το μονοπάτι. Εδώ που έχεσα.» ...
____________________

...και λίγη ιστορία από το "history report":
4 Δεκεμβρίου 1913
Τα ελληνοαλβανικά σύνορα

Με την Οθωμανική αυτοκρατορία να νικιέται παντού, στον Α’ Βαλκανικό πόλεμο, οι Αλβανοί φύλαρχοι βρήκαν λαμπρή ευκαιρία. Μαζεύτηκαν στον Αυλώνα και ανακήρυξαν την αυτονομία της Αλβανίας (28 Νοεμβρίου του 1912). Αυστροουγγαρία και Ιταλία έσπευσαν να επωφεληθούν. Το ζήτημα μπήκε στη συνδιάσκεψη του Λονδίνου που ασχολιόταν με τις «εκκρεμότητες» στα ευρωπαϊκά πρώην οθωμανικά εδάφη. Στις 20 Δεκεμβρίου, οι μεγάλες δυνάμεις αναγνώρισαν την αυτονομία της Αλβανίας. Από εκεί κι έπειτα, τα πράγματα πήραν τον δρόμο τους. Διεθνής στόλος εφάρμοσε αποκλεισμό του Μαυροβούνιου (από 28 Μαρτίου του 1913) που πήρε τη Σκόδρα στις 13 Απριλίου κι εξαναγκάστηκε να την παραδώσει σε διεθνές απόσπασμα στις 23 του ίδιου μήνα. Ταυτόχρονα, με διακοίνωσή της, η Αυστρία ειδοποίησε την Σερβία πως θα εισέβαλλε στο έδαφός της, αν οι δυνάμεις της δεν εκκένωναν την παραλία της Αδριατικής που μόλις είχαν κατακτήσει. Η μισή Αλβανία εξασφαλίστηκε. Απέμεναν τα δύσκολα. Στις 29 Ιουλίου του 1913, διεθνής επιτροπή ορίστηκε να χαράξει τα σύνορα της Αλβανίας.
Οι Έλληνες Βορειοηπειρώτες που μόλις είχαν απελευθερωθεί από τον οθωμανικό ζυγό, διέγνωσαν τον κίνδυνο που τους απειλούσε. Επιτροπές τους άρχισαν να οργώνουν τις ευρωπαϊκές αυλές, ζητώντας δικαίωση. Γρήγορα αντιλήφθηκαν το μάταιο των ενεργειών τους. Οργάνωσαν έκτακτο ηπειρωτικό συνέδριο κι έβαλαν τις βάσεις του μελλοντικού τους αγώνα.
Στις 4 Δεκεμβρίου (17 με το νέο ημερολόγιο) του 1913, ανακοινώθηκε η ρύθμιση των ελληνοαλβανικών συνόρων με το «πρωτόκολλο της Φλωρεντίας»: Ό,τι υπάρχει πάνω από το Καλπάκι, κατακυρωνόταν στην Αλβανία. Μαζί, και το νησάκι της Σασόνας που είχε δοθεί στην Ελλάδα από το 1864 ως εξάρτημα των Ιόνιων νησιών.




Πέμπτη, 4 Σεπτεμβρίου 2014

«Η ζυγιά απ' τη Μουργκάνα» της Παναγίας στην Κωστάνα!

Τη Δευτέρα 8 Σεπτεμβρίου, της Παναγίας της Λαμποβίστρας, 
γίνεται το τελευταίο πανηγύρι στα χωριά της Μουργκάνας 
με ημερήσιο γλέντι και παραδοσιακό γιαχνί στην Κωστάνα!
Για τη διασκέδαση φροντίζει «η ζυγιά απ' τη Μουργκάνα»,
ο Σπύρος Αντωνίου με τους γιούς του Βασίλη και Δημήτρη!


Δείτε φωτογραφίες από το περσινό γλέντι στην Κωστάνα (Μηλέα)
από τα ΝΕΑ των ΦΙΛΙΑΤΩΝ


Δευτέρα, 25 Αυγούστου 2014

Στην κορυφή "1806" της Μουργκάνας!

Αναδημοσίευση από την ιστοσελίδα: «ΑΠΕΙΡΟΣ ΓΑΙΑ»

Η χιονισμένη Μουργκάνα φωτογραφημένη από την κορυφή της Βελούνας
φωτό: Λεωνίδας Τζάνης




Λιάς – Μουργκάνα (Κορυφή 1806)


Το όρος Μουργκάνα βρίσκεται στη Θεσπρωτία στα σύνορα με την Αλβανία και η ονομασία του λέγεται ότι προέρχεται από την Αλβανική λέξη Μούργκα (*), που σημαίνει λιβάδι. 
___________________________________________________
*  Σημείωση:  η λέξη "μούργκα" χρησιμοποιείται από τους σαρακατσαναίους για να χαρακτηρίσουν τα γίδια/τις κατσίκες που έχουν τρίχωμα σκούρο γκρίζο
Επίσης πολύ σημαντικές πληροφορίες για το όνομα της Μουργκάνας μάς δίνει ο Μιχάλης Πασιάκος στα ΤΟΠΩΝΥΜΙΑ ΤΗΣ ΘΕΣΠΡΩΤΙΑΣ - ΒΟΥΝΑ:  

Μουργκάνα, η. Οροσειρά (Όρη Τσαμαντά) στη βόρεια Θεσπρωτία. Ο μητροπολίτης Αθηναγόρας γράφει: ≪…το βουνό λέγεται Μούργκανος, αρχικώς θα ήτο Μπούργκανος ταυτόν του Βούλγκανος, ήτις λέξις σημαίνει τόπον ηφαιστιώδη・ και γαλλιστί Βοργκάν, ή volcau είναι το ηφαίστιον, εκ του Λατινικού vulcanus θεού του πυρός…1
Ο Α. Κίτσος (γεννήθηκε στον Τσαμαντά της Μουργκάνας) γράφει: ≪…Η ονομασία προήλθε, από τη λέξιν Μούργκος που σημαίνει μαύρος, σκοτεινός. Κατά το φθινόπωρον όταν μαύρα σύννεφα, σωρείτες εγγίζουν την κορυφή του, το βουνό αυτό προβάλλει σαν σκοτεινός όγκος μαύρος και απειλητικός, και έτσι δικαιολογεί την ονομασία του…≫2

Η λέξη στα ελληνικά, όπου κοινό NE μούργος, ο και τα ηπειρωτικά μούργας και μούργκας, λέξεις που χαρακτηρίζουν μόνον σκύλους σκούρου χρώματος, στα ρουμ. murg “ο ψαρός” προέρχεται από το λατινικό amurga,<ελλην. αμόλγη ), αλβ. murg > αρομ. επίθ. murgu, -a “γκριζωπός, μελανόφαιος” όνομα που δίνεται σε σκυλιά και άλογα γκριζωπά.
Στα αλβανικά όπου murge-a ≪η μούργη≫ , murg -u ≪ο καλόγερος≫, murk και murgu ≪σκοτεινός, μαύρος≫ , το βουλγ. Murgo ≪μαυριδερός.3
Μπουργκάνα, είναι βουνό στην περιοχή των Α. Σαράντα της Αλβανίας.4

Βιβλιογραφία/πηγές:
1. Μητροπολίτου Αθηναγόρα, Περί το Ηπειρωτικ. όνομα Καίσαρης, εφημ. ΘΕΣΠΡΩΤΙΑ, αρ. φ. 273, 4-3-1936, σ.3.
2. Α. Κίτσου ΘΕΣΠΡΩΤΙΚΗ ΓΗ, σ. 21.
3. Οικονόμου, Ζαγόρι, σ. 788.
4. Ζαρμπαλάς, Χάρτης, σ. 103.
                  [Χριστόφορος Πουλίζος]
___________________________________________________
Ονομάζεται επίσης και Τσαμαντάς ενώ η ψηλότερη κορυφή του είναι γνωστή ως «Κορυφή 1806».
Για να επισκεφτούμε τη Μουργκάνα και για να ανέβουμε στη κορυφή της πηγαίνουμε στο χωριό Λιάς που βρίσκεται κτισμένο στους πρόποδες του βουνού σε υψόμετρο 750 μέτρων.
Φτάνοντας στο χωριό, αρχικά κατευθυνόμαστε προς το εγκαταλειμμένο πλέον στρατιωτικό φυλάκιο που βρίσκεται λίγο πάνω από τον οικισμό σε υψόμετρο περίπου 810 μέτρων. Από εκεί ακολουθούμε τον χωματόδρομο που ανηφορίζει προς τη κορυφή του βουνού. Σύμφωνα με τους ντόπιους η διαδρομή αυτή είναι γύρω στα 7 χιλιόμετρα ενώ η κατάσταση του δρόμου είναι πολύ καλή αφού χρησιμοποιείται συχνά από τους κατοίκους της περιοχής.